Uzun süre çalmayı sürdüren icracılara bakıldığında ortak bir tema görülür: bedenlerini bir kaynak olarak yönetmişlerdir.
Bunun ilk maddesi ekonomidir. Gereksiz kas kasılması, aynı sesi çok daha yüksek bir maliyetle üretir. Bileğin serbest, omzun devre dışı kaldığı bir teknik hem daha hızlı hem daha uzun ömürlüdür.
İkincisi ses seviyesidir.
Sürekli en yüksek şiddette çalmak yalnızca dinamik alanı yok etmez, işitmeyi de kalıcı biçimde etkiler. İşitme kaybı geri döndürülemez ve bir müzisyen için en ağır meslek riskidir. Kulak koruması tercih değil gerekliliktir.
Üçüncüsü ağrının ciddiye alınmasıdır. Bilek, dirsek ve omuz çevresindeki tekrarlayan ağrı, çalışmaya devam edilerek geçmez. Erken müdahale edilen bir zorlanma birkaç haftada, ihmal edilen bir zorlanma aylarca sürebilir.
Dördüncüsü dinlenmedir. Kas hafızası çalışma sırasında değil, çalışmalar arasındaki dinlenmede pekişir. Her gün aynı figürü saatlerce tekrarlamak, bir gün ara vermekten daha az verimlidir.