Ellili yıllarda Amerika'nın batı kıyısında gelişen caz anlayışı, oda müziğine yakın ve düzenleme odaklı bir estetiği benimsedi. Shelly Manne bu bağlamda davulu yalnızca zaman tutan bir çalgı olarak değil, düzenlemeye renk katan bir kaynak olarak kullandı.
Bu yaklaşımda fırça, el, parmak ve farklı tokmaklar sık sık devreye girer.
Aynı davul yüzeyi farklı araçlarla çalındığında bambaşka dokular üretir. Bu çeşitlilik, küçük topluluklarda düzenlemenin sınırlı renk paletini genişletir.
Ziller de aynı mantıkla ele alınır. Bir zilin kenarı, gövdesi ve kubbesi ayrı sesler verir.
Bu farkları bilinçli kullanmak, tek bir zilden üç ayrı renk çıkarmak demektir. Ekipman biriktirmekten çok daha değerli bir beceridir.
Manne'nin film ve televizyon müziğindeki çalışmaları bu arayışa pratik bir zemin sağladı. Görüntüye eşlik eden müzikte davulun anlatıya katkısı çoğu zaman ritimden çok dokuyla kurulur.
Bu miras, davulun ne olduğu sorusuna verilen yanıtı genişletir. Davul ritmi taşıyan bir motor olduğu kadar tını üreten bir enstrümandır.
İki işlevi birlikte düşünebilen bir baterist daha geniş bir alanda çalışabilir.