Altmışlı yıllarda Amerikan soul müziği iki ayrı stüdyo çevresinde biçimlendi. Aynı türün iki farklı ritmik anlayışını temsil eden bu ayrım, davulun prodüksiyon içindeki rolünü anlamak için iyi bir örnektir.
Detroit ekolünde davul düzenlemenin sürükleyici motorudur. Tempo ileri doğru itilir, ters vurgular güçlü ve nettir. Trampet çoğu zaman çift vuruşla desteklenir, tef ve el çırpması gibi katmanlarla kalınlaştırılır.
Amaç, radyoda anında fark edilen enerjik bir zemin kurmaktır.
Memphis ekolü ise geriye yaslanan bir zaman anlayışına dayanır. Vuruşlar teorik konumlarının biraz gerisine yerleşir; bu gecikme parçaya ağırlık ve gerilim katar.
Sade ve seyrek çalınan davul, düzenlemedeki nefes alanlarını korur.
Fark yalnızca teknik değil, kayıt pratiğiyle de ilgilidir. Birinde katmanlı ve yoğun bir kayıt anlayışı hâkimken, diğerinde grup aynı odada birlikte çalarak kaydediyordu. Birlikte çalmanın getirdiği doğal esneklik, o karakterin bir parçasıdır.
Bu iki yaklaşımın izi bugünkü pop ve soul prodüksiyonunda sürer. İtici bir zaman ile ağır bir zaman arasındaki tercih, bir parçanın duygusal karakterini belirleyen ilk kararlardan biridir.