Dennis Chambers, on altı yaşında Parliament-Funkadelic ile çalmaya başladı ve sonraki yıllarda John Scofield, Mike Stern ve Santana gibi isimlerle fusion ve caz-rock bağlamında yer aldı. İki dünya arasındaki bu geçiş, çalışının karakterini belirler.
Funk’tan getirdiği şey ağırlık ve pocket duygusudur; fusion’dan aldığı ise hız ve karmaşık geçişlerdir. Chambers’ın kalıplarında bu iki nitelik birbirini bozmaz: yoğun bir geçişten sonra kalıba dönüş, tempo kaybı olmadan ve aynı ağırlıkla gerçekleşir.
En çok konuşulan özelliği, tek pedalla üretilen hızlı bas davul figürleridir. Çift pedal kullanmadan elde edilen bu hız, ayak tekniğinin bilek ve parmak çalışması kadar sistemli geliştirilebileceğini gösterir.
Chambers’ın icrasında geçişlerin uzunluğu da dikkat çeker. Bir fill çoğu zaman ölçü sınırını aşar ve bir sonraki bölümün içine taşar; buna rağmen dinleyici nerede olduğunu kaybetmez. Altta ayak zamanı korur.
Chambers’ın kariyeri aynı zamanda erken başlamanın örneğidir. Ergenlik yaşlarında profesyonel sahnede çalmaya başlamak, kalıpları kitaptan değil doğrudan topluluk içinde öğrenmek anlamına gelir; bu, zaman duygusunun neden bu kadar yerleşik olduğunu da açıklar.